Doordenken

Cabaret of drama?

Ronald de Leij is publicist. Hij was in het verleden onder meer directeur van Akzo Nobel Nederland, VNO-NCW en DECP, en strategisch adviseur van AWVN

Voor politiek cabaret hoeven we niet meer te wachten tot Oudejaarsavond. Evenmin is het nodig de blik overzee te wenden, ook al verbleken onze beste cabaretiers bij de strapatsen van Donald Trump. Nee, het is meer dan voldoende om de blik te richten op het Haagse Binnenhof.
Wat vindt u bijvoorbeeld van het voornemen van Ferdinand Grapperhaus om gevangenisstraf in het vooruitzicht te stellen voor het vasthouden van een mobiele telefoon tijdens het besturen van een auto? Zeker, het is absoluut risicoverhogend, daarover geen twijfel. Maar heeft u al weleens een Tesla Model S van binnen bekeken? Een ondanks de aanzienlijke subsidiëring fors geprijsd strijkijzer, dat zich weliswaar elektrisch maar beslist niet alleen op groene stroom van laadpaal naar laadpaal beweegt. En heeft u gezien hoe zo ongeveer alle bedieningsfuncties verstopt zitten in een beeldscherm dat in verhouding nauwelijks kleiner is dan het 55 inch-televisiescherm dat bij mij aan een muur van circa 3,5 bij 2,5 meter hangt? Oké, je kunt dat Tesla-scherm niet in de hand houden, maar het is onmogelijk te bedienen als je je ogen op de weg en dus het verkeer gericht wilt houden.
Misschien werpt u mij nu tegen dat de toekomst aan zelfrijdende auto’s is en dat Tesla daarin vooroploopt. Kun je daarin werkelijk geloven als eenvoudige applicaties op uw smartphone al wekelijks, zo niet vaker, moeten worden geüpdatet? ‘Sorry dat mijn auto u heeft aangereden! De functie om bij rechts afslaan rekening te houden met fietsers en voetgangers die zich niks aantrekken van verkeerslichten, is een bètaversie.’

Dat is een vergelijking tussen twee manden fruit waarbij de inhoud van elke mand oneindig gevarieerd is

En wat vindt u van het wetsinitiatief van Jesse Klaver naar aanleiding van de loonsverhoging van Ralph Hamers van ING? Toen na de historische verspreking van Wim Kok (‘exhibitionistische zelfverrijking’, 1997) een verplichting werd opgetuigd tot openbaarmaking van de beloning van bestuurders van beursgenoteerde ondernemingen, in de verwachting dat dit tot matiging zou leiden, merkte wijlen Peter Elverding in het bestuur van VNO-NCW op dat hiermee juist het tegengestelde effect werd bereikt. Want – niet zijn metafoor maar de mijne – zijn er ooit kleinere wolkenkrabbers gebouwd omdat de andere al zo hoog waren? De verplichting kwam er. En het tegengestelde effect ook.
Of wat te denken van het mogelijke initiatief van Lilianne Ploumen om het verschillend belonen van mannen en vrouwen strafbaar te stellen? Worden mannen dan gelijk beloond? Of vrouwen? De CBS-cijfers met betrekking tot het man-vrouwverschil redeneren van macro naar micro, en de CBS-verklaringen als vrouwen ‘werken vaker parttime’, ‘werken vaker in de zorg en onderwijs’ en ‘hebben vaker een carrièrebreuk’, maken vooral duidelijk dat de vergelijking van macro naar micro volstrekt onzinnig is. Een vergelijking tussen twee manden fruit die qua inhoud oneindig gevarieerd zijn.
Misschien kan Joba van den Berg (CDA) met haar ervaring met de harde kant van HR haar collegae in het Kamercabaret eens uitleggen hoe en met welke systemen op microniveau individuele beloningen tot stand komen. Dat vrijwel elk systeem salarisschalen kent, waarbij er bij een gegeven en gewogen functie een traject van minimum naar maximum – soms meerdere schalen omvattend – wordt doorlopen. Dat dit voor zowel mannen als vrouwen betekent dat ‘gelijk werk = gelijke beloning’ geen regel is, maar uitzondering. En dat dat alles te maken heeft met loonkosten-beheersing en inkomensperspectief – en niets met discriminatie.
Aan u de conclusie of we dit nu cabaret of drama moeten noemen. Het is, hoe dan ook, om te huilen.

Geplaatst op 26 maart 2018